Миний жижигхэн охиныг дээ гэмээр их хайр хүрээд байх юм. Ямар ч үед ээжид нь асуудлыг гаргаад л миний хайртай охиноо ээж одоо ингэчихээд дараа нь ийм хийнэ миний охин ингэж чадах уу, тэгж чадах уу гэхээр мама гэж үнссэнээ "би чадна шдээ" гээд л хөөрхөн аргагүй юмыг хийх юм. Гэвч миний охин чинь хүүхэд шүү дээ. Ээж охиныгоо хүүгээ ядраамааргүй байхад л ээжийгээ асраад байгаа нь их л даруухан хүний үгээр болох гээд байх юмаа.

Яавал охиныгоо хүчирхэг эмэгтэй болгондоо гэж бодоод л байхаар улам л охиныгоо нэг мөч ч болов хажуугаасаа холдуумааргүй санагдаад байх юм.

Гарыг нь хүртэл харахаар эвдчихгүй, хөгжмөн дээр нь сүмбэлзүүлэхсэн гэж их хүсэх юм. Гэвч ээждээ туслаад аль хэдийн хөөрхөн сүмбэн хуруугаараа гурил зуурах, элдвийн юм хийгээд суучих юм...

Дахин дахин утасдаад л ээжээ тэрийгээ мартав, энийгээ мартав гээд л санаа тавихаар өөрийн эрхгүй охиныгоо хайрласандаа ч гэх үү нэг мэдэхэд чи миний ээж биш, тийм болохоор ахиж бүү ингэж бай гээд зэмэлчихийн. Тэгээд л хайр хүрээд охиныгоо загначихлаа гэхээс сэтгэл гонсойчих юм..

Миний охин чинь хайрлаад ханашгүй хөөрхөн юм байхгүй юу ээждээ...